Taka decyzje trzeba dobrze przemyslec . To bardzo trudne, rozumiem , poniewaz opiekowalem sie osoba bliska ( moja sp.babcia). Byla w okresie terminalnym z rozsianym nowotworem. Z babcia mieszkalem i bylem jedyna osoba w rodzinie , ktora darzyla na tyle zaufaniem ,ze tylko mnie dopuszczala do zajmowania sie nia. Przez ten czas zrezygnowalem z pracy i calkowicie poswiecilem sie opiece. Pierwszy tydzien byl bardzo trudny, bo choc nie dokonca byla swiadoma swojej choroby(nie powiedzielismy jej prawdy ,zeby sie nie zalamala)to miala leki i wpadala w histerie. Z dnia na dzien jej stan psychofizyczny sie pogarszal i wykanczal ja i mnie. Pozniej nadszedl ten czas na tyle trudny ,ze wystapila koniecznosc hospitalizacji,a po niej niestety z bolem serca i lzami w oczach musialem oddac ja do hospicjum , bo w przeciwnym razie sam bym sie mogl rozchorowac. " Widziałam, już na internie pacjentów w stanach terminalnych z rozsianą chorobą nowotworową " Ja tez. Z tym ze,roznica miedzy pacjentami ,a osoabami bliskimi jest taka,ze trzeba tu wziac pod uwage aspekt psychologiczny, bo z pacjentami nie jest sie tak emocjonalnie zwiazanym jak z osobami z rodziny. I w tym przypadku zgadzam sie ,ze w pewnym sensie byciem lekarzem to przeklenstwo. Wiaze sie to z bezsilnoscia... Nie mysl o sobie w kategoriach okrucienstwa . Nie wszyscy sa silni i doskonali. Jestem z Toba.